Tańce Towarzyskie

Taniec robota jest tańcem nadzwyczaj nowoczesnym, który bije rekordy popularności wśród wielu młodych ludzi. Taniec robota jest umiejętnością świetnego poczucia balansu ciała z automatyzacją i powtarzalnością niektórych swoich ruchów. Jest to bardzo interesujący taniec zarówno pod względem merytorycznym jak sposobem odbioru, który jest wręcz oszałamiający. Nauka tańca robota jest bardzo trudna i wymaga wielu poświęceń zarówno od nauczyciela (mentora) jak i samego ucznia. Trzeba dokładnie opanować każdy ruch, by na scenie wszystko ze sobą odpowiednio współgrało, by osoba wykonująca taniec wykazywała na scenie płynność ruchów.

Paso doble jest hiszpańskim tańcem przywodzącym na myśl corridę. Jego charakter oparty jest na przedstawieniu wejścia na arenę i walki z wyimaginowanym bykiem. W tańcu tym ewidentnie powinien dominować mężczyzna, który uznawany jest za torreadora. Kobieta krąży wokół partnera jako cień torreadora, symbolizując równocześnie czerwona płachtę. Postawa tancerza ma wyrażać dumę, natomiast partnerki – żywość. Wbrew pozorom paso doble nie może zawierać ruchów rąk tancerzy cygańskich i flamenco, którzy używają ich dla podkreślenia dzikości tańca. Paso doble to również jedyny taniec, w którym nie można pominąć żadnej figury oraz skróty, ponieważ poszczególne części tańca mają ściśle określoną liczbę taktów.

Początkowo walc wiedeński był królem tańców salonowych. Wywodzi się z tańców południowych Niemiec i Austrii. Początki walca wiedeńskiego były trudne – na dworze uznano go za taniec niegodny i ordynarny. Szybko jednak przekonano się do niego i dzisiaj walc wiedeński uważany jest za najbardziej czcigodny i elegancki taniec standardowy. Ten romantyczny taniec nazywany jest również wirowym, gdyż jego główną cechą jest ruch obrotowy w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Walc ten jest płynny, delikatny  pozbawiony podskoków. Aż trudno uwierzyć, że ten piękny taniec posiada tylko 5 figur.

Samba jest narodowym tańcem brazylijskim. Większości ludzi kojarzy się ona z gorącym karnawałem w Rio de Janeiro. Samba jest niezwykle energicznym tańcem. Wymaga ruchów całego ciała, jednak najbardziej akcentowane są ruchy bioder. Mimo ostrego charakteru tańca ruchy powinny być bardzo miękkie. Samba nazywana jest tańcem ruchowo-przestrzennym, w przeciwieństwie do rumby i cha-chy, które praktycznie tańczone są w miejscu. Charakterystyczne cechy to sprężysty ruch ciała oraz ruch bioder potocznie nazywany ósemką. W sambie wzrok przykuwają stroje tancerzy – kolorowe, świecące z dużą ilością piór i dodatków. Koszula partnera powinna być w kolorze podobnym do kreacji partnerki.

Taniec ten pochodzi z Ameryki Łacińskiej. Wywodzi się z rytmów, pieśni i tańców pierwszych niewolników afrykańskich, najprawdopodobniej z kultu bogini płodności. Współcześnie rumba uznawana jest za najbardziej zmysłowy taniec. W tym erotycznym tańcu pełno jest gwałtownych ruchów bioder i ramion. Choć całe ciało zmysłowo się porusza głową pozostaje prawie bez ruchu. W rumbie to partnerka powinna przykuwać uwagę. Jej celem w tańcu jest przede wszystkim uwieść, a następnie zniewolić swojego partnera. Choć rumba miała kilka odmian, dziś na turniejach tańczy się rumbę kubańską. Należy pamiętać, że rumba to taniec statyczny, dlatego też tańczy się ją prawie w miejscu.

Cha cha cha jest to jeden z najmłodszych tańców latynoamerykańskich. Została stworzona przez Brytyjczyka, Pierra Lavellea. z dodatkowych kroków kubańskiej rumby. W tańcu tym oceniany jest ruch widoczny bioder oraz silna akcja nóg, polegająca głownie na ich uginaniu i wyraźnym prostowaniu(tzw. przeprost). Sama cha cha cha posiada ok. 20 różnych figur., Ruchy partnerów powinny być energiczne i zdecydowane. Cha cha cha ma nieco kokieteryjny charakter, który ze względu na szybką muzykę jest mniej widoczny niż w rumbie. Cha cha cha zaliczana jest do jednego z najprostszych tańców towarzyskich.

Tango do taniec biorący swój początek z argentyńskich slumsów w Buenos Aires. Jego pojawienie się wywołało niesłychaną burzę. Początkowo taniec ten uważany był za najgorszy i najbardziej hańbiący z wszystkich tańców. Z czasem ludzie zaczęli się przyzwyczajać i dziś tango chcą tańczyć wszyscy. Charakter tańca jest mocny i wyrazisty. Choreografia i kroki mają przypominać kłótnię kochanków. Nogi w tangu stawia się płasko, a ruchy tancerzy przywodzą na myśl ruchy dzikich kotów. Najbardziej znaną formą tanga jest sławne tango Argentyno, które pewnie każdy chciałby zatańczyć na gorących ulicach Buenos Aires.

Taniec ten powstał ok. XX w. w Anglii z połączenia wirowego walca wiedeńskiego i powolnego amerykańskiego bostona. Jego figury oparte są na tańcu po linii ukośnej, przemieszczając się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Walc angielskim jest jednym z uwielbianych przez tancerzy tańców standardowych. Kroki powinny być płynne, pełne lekkości i harmonii. Ważna jest także postawa partnerów. Prócz oczywistej ramy, tancerze muszą być w stałym kontakcie od kolan aż do mostka. Charakter tańca jest niezwykle płynny i melancholijny. Jeśli chodzi o strój partner powinien mieć na sobie smoking, natomiast partnerka długą, zwiewną suknię najlepiej w pastelowym odcieniu.